- Tekst Wojciecha Gawłowskiego pozwoliłem sobie podzielić na pięć obrazów - mówi kompozytor Andrzej Henryk Bączyk. - Cztery z nich oprawione są sekwencjami wokalno-instrumentalnymi. Jeden z obrazów jest natomiast obrazem czysto instrumentalnym.

Tytuły obrazów, z wyjątkiem czwartej, instrumentalnej części, zaczerpnięte zostały wprost z tekstu Gawłowskiego: „Z lekkich wzniesień”, „Drogo życia, linio losu kręta”, „Co odchodzą…”, „Interludium” i „Drogi życia daj mądre wypatrzeć”

- Pierwszy obraz ma charakter melorecytacji, stanowi pewną ekspozycję wątku, który rozwijam w innych obrazach - mówi kompozytor. - Począwszy od wątku trzeciego do ostatniego dzieje się to z udziałem chóru. Starałem się przede wszystkim podążać za tekstem, który był dla mnie inspiracją.

- „Miasto jak na dłoni” to tekst w zamierzeniu i w założeniu okolicznościowy - mówi ostrowski poeta, Wojciech Gawłowski. - Jest to tekst dość uniwersalny w tym sensie, że jest pochwałą życia w jednym miejscu, czyli w naszym mieście. „Miasto jak na dłoni” ma charakter poetycki: nie jest on ani dosłowny, ani historyczny. Mówi o przeszłości oraz o pewnej przyszłości. Dla mnie słuchanie własnego tekstu w wykonaniu innych artystów to bardzo satysfakcjonujące wydarzenie oraz niezwykle twórcza przygoda.

Kantatę Andrzeja Bączyka po raz pierwszy wykonali muzycy Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Kaliskiej pod dyrekcją Adama Klocka z towarzyszeniem Chóru Nauczycielskiego im. S. Wiechowicza i Chóru Męski „Echo”. Alt: Joanna Dobrakowska. Recytacje: Jacek Jackowicz.

KANTATA NA 600-LECIE MIASTA OSTROWA WIELKOPOLSKIEGO Z lekkich wzniesień miasto jak na dłoni Obwiedzione konturami lasów Niby linie papilarne – drogi Wytyczone od pradawnych czasów Tu na chwilę przystanął horyzont Długą drogą strudzony podróżny Ostrów miasta wieńczy pradolinę Z biegiem czasu bardziej gwarny, ludny Z której strony świata szlak prowadzi Miasto – dłoń przyjaźnie wyciągnięta Szczerość serca, wiara ku obronie Nigdy mury! Tak głosi legenda Drogę życia, krętą linię losu Dłoń i miasto w swoim wnętrzu skrywa Wszystko pierwsze do chwili ostatniej Wierna pamięć ku sercu przyzywa Brzask pobiela mury kamieniczek A od wschodu niebo się czerwieni Świergot ptaków wśród drzew przyulicznych Dzwony jutrzni, orlęta przestrzeni Przez dni jasne szare i ponure Życie wartkie, skrzętne, zgiełku pełne Raz przycicha to znowu się budzi Dni obłoków, noce nieba gwiezdne Przepływają, wschodzą i zachodzą Słońca, gwiazdy i w kwadrach księżyce Pokoleniom, rodom i rodzinom Mrok i światło patrzą w okiennice Póki życia, póki światła w oczach Oddech mgiełką zwierciadło zasnuwa W jego głębiach cicho drzemie przyszłość I zatraca się miniona chwila Drogo życia, linio losu kręta Tu przecinasz się z miastem na dłoni Z lekkich wzniesień i uniesień serca Powiew wiatru studzi puls na skroni Tych co żyli tu od wczesnych wieków Oglądało niebo rozgwieżdżone Choć kroniki milczą, szepce ziemia Kurhan kryje ciała spopielone Tym z kościoła, zboru, synagogi Co chwalili Pana w trzech językach Jego trakty, gościńce i drogi Każda ścieżka stroma jak modlitwa Co odchodzą i gasną jak świece Co odchodzą i patrzą przez ramię Co odchodzą tu na naszych oczach Niech ocala światłoczuła pamięć Co przychodzą z pierwszym krzykiem, płaczem Co wzrastają tu w naszych ramionach Drogi życia daj mądre wypatrzeć Dla tych Panie, którzy przyjdą po nas